Fermentacja korytowa nawozów bioorganicznych to proces przyjęty w dużych i średnich projektach przetwarzania nawozów bioorganicznych. Większość dużych przedsiębiorstw hodowlanych wykorzystuje obornik jako surowiec, a przedsiębiorstwa produkujące nawozy bioorganiczne stosują fermentację korytową. Główne zalety procesu fermentacji korytowej odzwierciedlają się w wysokiej wydajności pracy przy przetwarzaniu dużej ilości surowców, zajmowaniu niewielkiej powierzchni oraz umożliwieniu intensywnej produkcji i przetwarzania. W procesie fermentacji korytowej nawozów bioorganicznych, głównym używanym urządzeniem mechanicznym jest tokarka korytowa, do której należą tokarki kołowe i tokarki łopatkowe z rowkiem (znane również jako tokarki nożowe z rowkiem).
Proces fermentacji korytowej, biologiczny, organiczny nawóz
Proces fermentacji zbiornikowej nawozu bioorganicznego dzieli się zasadniczo na dwa etapy:
1. etap fermentacji i rozkładu;
2. etap postprodukcji
1. Etap fermentacji i rozkładu:
Etap fermentacji i rozkładu nazywany jest również etapem wstępnego przetwarzania. Po kompostowaniu obornik kurzy, krowi i innych zwierząt jest transportowany do zakładu przetwórczego, gdzie trafia do urządzenia mieszającego, w zależności od wagi lub objętości wymaganej przez proces, mieszany z materiałami pomocniczymi (słomą, kwasem huminowym, wodą, starterem), a następnie dostosowywany jest stosunek węgla do azotu w wodzie kompostowej do proporcji rozprowadzenia surowców. Po wymieszaniu kompost trafia do kolejnego procesu.
Fermentacja w zbiorniku: Umieść wymieszane surowce w zbiorniku fermentacyjnym za pomocą ładowarki, ułóż je w pryzmę fermentacyjną, użyj wentylatora, aby wymusić wentylację z urządzenia wentylacyjnego na dnie zbiornika fermentacyjnego w górę i dostarczyć tlen, a temperatura materiału wzrośnie w ciągu 24-48 godzin do powyżej 50°C. Gdy temperatura wewnętrzna pryzmy materiału w korycie przekroczy 65 stopni, konieczne jest użycie maszyny obracająco-rzucającej typu korytowego do obracania i przerzucania, aby materiały mogły zwiększyć ilość tlenu i schłodzić materiały podczas procesu podnoszenia i opadania. Jeśli temperatura wewnętrzna pryzmy materiału utrzymuje się w zakresie 50-65 stopni, przewracaj pryzmę co 3 dni, dodawaj wody i kontroluj temperaturę fermentacji w zakresie 50-65°C, aby osiągnąć cel fermentacji tlenowej.
Pierwszy okres fermentacji w zbiorniku trwa 10–15 dni (w zależności od warunków klimatycznych i temperaturowych). Po tym czasie materiały są w pełni sfermentowane i całkowicie rozłożone. Po zakończeniu rozkładu, gdy zawartość wody w materiale spadnie do około 30%, sfermentowane półprodukty są wyjmowane ze zbiornika w celu ułożenia w stosy, a następnie umieszczane w strefie rozkładu wtórnego, gdzie następuje rozkład wtórny, gotowy do przejścia do kolejnego procesu.
2. Etap postprodukcji
Rozłożony kompost jest kruszony i przesiewany, a przesiane półprodukty są przetwarzane w zależności od wielkości cząstek materiału. W zależności od wielkości cząstek, te, które spełniają wymagania, są albo przetwarzane na organiczny nawóz w proszku i pakowane do sprzedaży, albo przetwarzane na granulki metodą granulacji, a następnie pakowane po wysuszeniu i dodaniu pożywki oraz pierwiastków śladowych, a następnie składowane w celu sprzedaży.
Podsumowując, cały proces obejmuje: fizyczne odwodnienie świeżej słomy → kruszenie suchych surowców → przesiewanie → mieszanie (bakterie + świeży obornik + pokruszona słoma wymieszane w odpowiednich proporcjach) → kompostowanie, fermentację → bęben do obserwacji zmian temperatury, nadmuch, obracanie i rzucanie → kontrolę wilgotności → przesiewanie → gotowy produkt → pakowanie → przechowywanie.
Wprowadzenie sprzętu do produkcji nawozów organicznych metodą fermentacji korytowej
Urządzenia do obracania i przerzucania używane na etapie fermentacji nawozów bioorganicznych w korytach obejmują głównie maszyny do obracania i przerzucania typu kołowego oraz maszyny do obracania i przerzucania typu rowkowego z łopatkami (zwane również maszynami do obracania i przerzucania typu rowkowego z obrotowymi nożami). Oba modele mają swoje własne cechy charakterystyczne, a główne różnice to:
1. Głębokość toczenia jest różna: główna głębokość robocza tokarki rowkowej wynosi na ogół nie więcej niż 1,6 metra, podczas gdy głębokość tokarki kołowej może osiągnąć od 2,5 do 3 metrów;
2. Szerokość (rozpiętość) zbiornika jest różna: typowa szerokość robocza tokarki rowkowej wynosi 3-6 metrów, podczas gdy szerokość zbiornika tokarki kołowej może osiągnąć 30 metrów.
Widać, że im większa ilość materiału, tym wyższa będzie wydajność tokarki kołowej, a objętość zbiornika naziemnego będzie mniejsza. W tym kontekście zastosowanie tokarki kołowej ma swoje zalety. Przy małej ilości materiału korzystniejszy jest wybór tokarki rowkowej.
Czas publikacji: 04-01-2023
